فصل اول مجله آنگاه به انتها رسید
به گزارش بلاگ سان، مدیر مجله «آنگاه» با اشاره به اینکه پس از انتشار 20 شماره از مجله آنگاه، فصل نخست این نشریه به پایان رسیده است، اظهار داشت: این که آنگاه به این شکل ادامه می یابد یا نه را باید به زمان بسپاریم، باید برای ادامه مسیر فکر کرد.
به گزارش بلاگ سان به نقل از خبر آنلاین به نقل از روابط عمومی رویداد، نشست رونمایی از بیستمین شماره «فصلنامه فرهنگی و هنری آنگاه» جمعه یکم آبان در مجموعه فرهنگی رست برگزار شد.
فرهاد حسن زاده؛ نویسنده کودک ونوجوان، بهزاد حاتم؛ نقاش و گرافیست، ساعد مشکی؛ طراح گرافیک، مدیر هنری و ناشر، لیلی گلستان؛ نویسنده و هنرمند، محمد بنی اسدی؛ نقاش، تصویرگر کتاب و مجسمه ساز، سیدعلی کاشفی خوانساری؛ نویسنده کودک ونوجوان، هادی حیدری؛ کارتونیست، سوشیانس شجاعی فرد؛ سردبیر مجله «تنور»، حامد بیدی؛ مدیرعامل پلت فرم «کارزار»، تکتم میرباقری؛ تصویرساز و اسطوره شناس، پژمان موسوی؛ سردبیر ماهنامه «تجربه»، شرمین نادری؛ موج کتاب و کتابخوانی، آرش تنهایی؛ مدیر و موسس مجله «آنگاه» و زهرا عباسعلی؛ معاون سردبیر مجله «آنگاه» در این مراسم حضور داشتند.
آرش تنهایی؛ مدیر و موسس مجله «آنگاه» با بیان اینکه ممکنست شکل مجله به فرم گالینگور که فضای زیادی را در کتابخانه ها اشغال کند، ادامه پیدا نکند، توضیح داد: باید برای این مورد فکری نماییم، این ۲۰ شماره در این جا به پایان می رسد و فصل اول «آنگاه» رقم می خورد. برای اینکه فصل دوم تکراری نباشد، باید برای ادامه مسیر فکری کرد. اگر یک پیشگو به من می اظهار داشت که به مدت ۱۰ سال در یک مجموعه کار می کنم، می گفتم که اشتباه می کند و ممکن نیست که من این مدت در یک جا باقی بمانم.
او با اظهار امیدواری از ادامه راه مجله «آنگاه» توسط جوانان، اضافه کرد: امیدوارم جوانان دیگر «آنگاه» را ادامه و به من اجازه تجربه های دیگر را بدهند، نمی خواهم گرفتار تکرار شوم. باید کاری نماییم که «آنگاه» تکراری نشود. شاید جاهایی در اوج خداحافظی کردن کاری زیبا باشد، فکر می کنم کارگر مادام العمر فرهنگ هستم، اما اینکه «آنگاه» به این شکل ادامه خواهد داشت یا نه را باید به زمان بسپاریم.
«آنگاه» می تواند نهاد بودن خویش را حفظ کند
هادی حیدری؛ کارتونیست ضمن اشاره به این که مجله «آنگاه» برای ۱۰ سال به صورت مستمر انتشار یافته است، اضافه کرد: می خواستم «آنگاه» را از زاویه نهاد بودنش بررسی نماییم. نمی خواهم جمله «جامعه کوتاه مدت بودن ایران» را تکرار کنم که شاید به کلیشه تبدیل گشته است. می خواهم بگویم چرا در کشورهای توسعه یافته می بینیم که مجلاتی مانند «تایم» که بالاتر از ۱۰۰ سال است منتشر می شود و افراد موسس آن در قید حیات نیستند، توسط نسل های بعد ادامه دارد.
این هنرمند با تکیه بر این که یکی از ویژگی های نهاد فعالیت مستمر آنست، اظهار داشت: وقتی نهادی را می سازیم فارغ از این که در آن حضور داشته باشیم یا نه، مسیر نهاد ادامه پیدا می کند. اگر نگاه نهادی به «آنگاه» داشته باشید، این نهاد می تواند توسط بنیانگذارانش از دور هدایت شود، آنها می توانند در جزئیات حضور نداشته باشند، کارهای اجرایی را افراد تازه نفس انجام بدهند.
به گفته او «آنگاه» تکراری نمی شود برای اینکه آنقدر سوژه وجود دارد که می توان از زاویه دید آنگاه در زمانه خودش به آن نگاه کرد. آنگاه می تواند نهاد بودن خویش را حفظ کند و در فرم آن تغییراتی به وجود بیاید.
آغاز نویسندگی من با کیهان بچه ها بود
فرهاد حسن زاده نویسنده کودک و نوجوان ضمن اشاره به این که در «کیهان بچه ها» می نوشت، اظهار داشت: نخستین ها برای من همواره شگفتی آفرین بوده است، اولین باری که غذایی را خوردم، با انسانی آشنا شدم. درباره ی مواجه من با کیهان بچه ها از دو وجه می توان صحبت کرد، یکی من به عنوان خواننده کیهان بچه ها و دیگری به عنوان زمانی که برای این نشریه می نوشتم.
این نویسنده با اشاره به اینکه در آبادان متولد شده است، اضافه کرد: خواهر بزرگ من همیشه مجله «زن روز» می خواند، یک مرتبه به من پول داد تا زن روز بخرم آن روز آن مجله در دکه روزنامه فروشی نبود و جای زن روز کیهان بچه ها خریدم، خواهرم با من دعوا کرد اما من جذب قصه ها و کمیک استریپ های این مجله شدم و شاید در ناخودآگاه من این شکل گرفت که شاید روزی قصه من در این مجله منتشر شود.
او با تکیه بر این که نخستین داستان و شعرش در کیهان بچه ها چاپ شده است، اضافه کرد: کیهان بچه ها برای من نخستین پله ها بود در کیهان بچه ها جلساتی داستان داشتیم، قصه می خواندیم و قصه ها نقد و بررسی می شد و این روند به من کمک می کرد. به من حدود ۶ تا هفت صفحه دادند می توانستم در آن بخشی به نام «روزنامه سقفی» داشته باشم و طنز بنویسم. آغاز نویسندگی من با کیهان بچه ها بود.
آرزو داشتم اسم من در مجله کیهان بچه ها منتشر شود
لیلی گلستان نویسنده و هنرمند با تکیه بر این که در اینروزها با وجود اتفاق های خیلی بد، زندگی بسیار جذاب است، اظهار داشت: ما به فعالیتهای فرهنگی خود ادامه می دهیم، زیاد هم نباید نگران فردا باشیم. فکر می کنم کلاس پنجم یا ششم بودم و کیهان بچه ها انتشار یافت، همواره منتظر شماره جدید می ماندم، همیشه می خواستم بنویسم و برای کیهان بچه ها بفرستم و آرزو داشتم اسم من در مجله کیهان بچه ها منتشر شود.
این هنرمند ضمن اشاره به این که کیهان بچهها صفحه کتاب و گاهی جدول هم داشت، اضافه کرد: «آنگاه» این مجله را احیا کرد و نشان داد که چنین چیزهایی هم داشتیم. این که موضوع کیهان بچه ها برای این شماره انتخاب شده مرا خوشحال کرد، برای اینکه خاطرات خوبی با این مجله دارم.
«آنگاه» از زاویه جدید به مسایل می پردازد
زهرا عباسعلی معاون سردبیر مجله «آنگاه» ضمن اشاره به این که از شماره نهم در مجله آنگاه فعال بوده است، اظهار داشت: فکر می کنم رسیدن یک مجله به شماره بیستم فرصتی را فراهم می آورد تا از خود بپرسیم که در این راه چه چیزهایی را ساختیم؟ شیوه نگاه کردن مجله به موضوع ها مساله ای است که می توان به آنها پرداخت. موضوع های آنگاه بطور معمول یک خصوصیت مشترک دارند نکاتی آشنا هستند که می توان از زاویه جدید به آنها پرداخت، یک کافه، یک اتومبیل، یک گالری اینها همه چیزهایی هستند که روزمرگی ما را شکل می دهند و فکر می نماییم معنای آنها را می دانیم.
عباسعلی ضمن اشاره به این که هر کدام از پدیده هایی که مجله آنگاه به آنها پرداخته است، زاویه ای مشترک دارند، اضافه کرد: در هر شماره وقتی موضوع انتخاب می شود نوع نگاه به آن و شیوه مواجهه با آن متفاوت می باشد، به گونه ای که سوژه از جایگاه معمول فاصله و در مقابل نگاه ما قرار می گیرد. تعریفی که از آنها در ذهن داشتیم نیازمند دیدن و ارتبط با آن می شود. ما تلاش می نماییم از معنایی که به مرور برای چیزها تثبیت شده فاصله بگیریم و امکان پیدا کردن وجوهی دیگر از آنها را پیدا نماییم.
او اضافه کرد: مجله در این معنا فقط محلی از انتشار مقاله و گفتگو نیست، فرصتی است برای کنار هم قرار گرفتن صداها و نگاه های متفاوت، به جهت اینکه یک موضوع فقط از یک زاویه دیده نشود و در اولین تعریفی که از آن داریم متوقف نماند شاید به این علت است که در شماره بیستم به سراغ کیهان بچه ها رفتیم.
به گفته عباسعلی اهمیت نشریه کیهان بچه ها فراتر از مجموعه ای از خاطرات شخصی است و یکی از پرسشه ای این شماره هم همین است. بازگشت به گذشته اگر به یادآوری روزهای خوب و از دست رفته محدود بماند، امکان های خوبی را می گیرد. بازخوانی فرهنگی فقط مرور تاریخی نیست، مقرر است با فاصله گرفتن از گذشته امکان باردیگر دیدن آن پیدا و درباره ی معنای آن پرسش شود.
«کیهان بچه ها» از ابتدای اسفند ۱۴۰۴ فقط به صورت دیجیتال منتشر می شود
علی کاشفی خوانساری نویسنده کودک و نوجوان درباره ی اهمیت پرداختن به ادبیات کودک و نوجوان بیان کرد: اگر برای ادبیات کودک و نوجوان در ایران تاریخ چند هزار ساله قائل باشیم یا اگر ادبیات کودک را پدیده ای نو بدانیم، در هر صورت ادبیات کودک مساله ای مهمست. اولین کتاب های کودک چاپی ما در اواخر دوره محمدشاه قاجار از آثار فولکلوریک پدید آمد و بعد در دوره ناصرالدین شاه با خلق آثار ترجمه برای کودکان و اولین کارهای تالیفی در اواخر همان دوره در ایران و خارج و از آن اسامی بزرگ و ماندگار که عموم مردم و متخصصان خاطره جمعی و عمومی با آنها گره خورده باشد، اندک هستند.
نویسنده کودک و نوجوان ضمن اشاره به این که در این عرصه اسم های بزرگ و محبوب وجود داشته و دارد، اضافه کرد: در مطبوعات برترین و پرجلوه ترین نام «کیهان بچه ها» است، نشریه ای که در دی ۱۳۳۵ متولد شد و امروز به ۷۰ سالگی خود می رسد.
او با اشاره به اینکه در مجله «آنگاه» از منظرهای مختلف به کیهان بچه ها نگاه شده است، اضافه کرد: من اهتمام کردم با یک رویکرد دانشنامه نگاری مانند مدخل علمی در دایره المعارف ها «کیهان بچه ها» را تعریف کنم. کیهان بچه ها در سالیان مختلف افت کرده بخصوص پس از فوت مرحوم امیرحسین فردی. افت دیگر پس از سال ۱۴۰۱ بود و از آن زمان کیهان بچه ها مانند باقی مجله های موسسه کیهان شد. اتفاق تلخ جدید اینست که از «کیهان بچه ها» اوایل اسفند ۱۴۰۴ فقط به صورت دیجیتال منتشر می شود.
امروز جامعه ایران در قدرتمندترین نسخه خودش است
حامد بیدی مدیرعامل پلت فرم کارزار، ادامه فعالیتهای فرهنگی در شرایط امروز را مانند معجزه اجتماعی ایران دانست و اظهار داشت: باید دارایی های خویش را حفظ نماییم، «آنگاه» یکی از اینها است که در ۱۰ سال قبل اقدامات مختلفی انجام داده است. در زمانه ای که جامعه شناس ها از افول سرمایه های اجتماعی صحبت می کنند، یکسری اقدامات استمرار دارند و بیش از هر زمانی باید دور هم جمع شویم و به یاد بیاوریم که چیزهایی برای از دست دادن داریم و باد از آنها مراقبت نماییم.
او با تکیه بر این که امروز جامعه ایران در قدرتمندترین نسخه خودش است، اضافه کرد: ایران سرمایه دارترین جامعه ای است که در تاریخ می توان از آن یاد کرد. اگر امروز در کشاکش و تحت فشار هستیم، باید به یکدیگر کمک نماییم تا قدرتمان را با یکدیگر زیاد نماییم.
بیدی با تکیه بر جامعه ای که حول مجله آنگاه تولید شده است، اضافه کرد: این مجله اشخاصی را گرد هم جمع کرده است و افراد فکر می کنند که می توانند در آن بنویسند و همینطور نشریه ای است که موضوعش پاسداشت نهادها و دارایی ها است.
تکتم میرباقری تصویرساز درباره ی اقدامات مجله «آنگاه» اظهار داشت: به عقیده من یکی از مسایل مهمی که نهادهایی مانند آنگاه به آن اشاره دارند، اینست که جوانان این مجله را دوست دارند و آنرا آرشیو می کنند. امروز این نشریه جوانان را آماده می کند تا آنها روزی فرهنگ را به دست بگیرند و راه را ادامه بدهند.
این پست بلاگ سان را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین پستهای مرتبط
نظرات کاربران بلاگ سان در مورد این مطلب