بازگشت زویا پیرزاد بعد از ۲۲ سال
بلاگ سان: زویا پیرزاد با رمان جدیدش «اهالی ماگنولیا» بازمی گردد.
به گزارش بلاگ سان به نقل از خبر آنلاین به نقل از ایسنا، زویا پیرزاد که نامش با رمان «من چراغ ها را خاموش می کنم» بر سر زبان ها افتاد، بالاتر از دو دهه است که پس از رمان «عادت می کنیم» (منتشرشده در سال ۱۳۸۳) رمان جدیدی منتشر نکرده و حالا بعد از چندین سال مخاطبان و علاقمندان کتاب می توانند رمان جدید این نویسنده به نام «اهالی ماگنولیا» را بخوانند. ناشر این کتاب انتشارات جهان کتاب است.
«اهالی ماگنولیا» در ۲۲۶ صفحه و با قیمت ۸۰۰ هزار تومان در بازار کتاب عرضه می شود.
در برشی از این رمان می خوانیم: امسال تولدم آرش و دیوید برایم یک ماشین خریدند. تویوتا نیست و قرمز نیست و دم به ساعت خراب نمی گردد. گاهی دلم برای تویوتای قرمزم تنگ می شود. بعد یاد حرف آراکس می افتم. گذشته قصه ای است که مدام برای خودمان تعریف می نماییم. بی فایده و فایده.
زویا پیرزاد، نویسنده ایرانی، که هم اکنون در ارمنستان زندگی می کند، متولد سال ۱۳۳۱ (۱۹۵۲ میلادی) در آبادان است. او از مادری ارمنی و پدری روس تبار است و دوران کودکی و تحصیل را در آبادان گذرانده است. از ترجمه های وی میتوان به «آلیس در سرزمین عجایب» اثر لوییس کارول و مجموعه ای از هایکوهای شاعران آسیایی با عنوان «آوای جهیدن غوک» اشاره نمود.
پیرزاد در اوایل دهه ۷۰ بصورت جدی وارد عرصه نویسندگی شد و سه مجموعه داستان کوتاه «مثل همه عصرها» (۱۳۷۰)، «طعم گس خرمالو» (۱۳۷۶) و «یک روز مانده به عید پاک» (۱۳۷۷) را منتشر نمود. داستان کوتاه «طعم گس خرمالو» برنده جایزه ۲۰ سال ادبیات داستانی در سال ۱۳۷۶ شد.
کتاب های این نویسنده بارها تجدید چاپ شده اند اما شهرت اصلی پیرزاد به رمان «چراغ ها را من خاموش می کنم» که در سال ۱۳۸۰ منتشر گردید برمی گردد؛ این رمان در شهر آبادان دهه ۴۰ می گذرد و شخصیت های داستان از خانواده های کارمندان و مهندسان شرکت نفت هستند که در محلهٔ بوارده جدا از بومیان آبادان زندگی می کنند. این رمان علاوه بر این که مورد اقبال عمومی قرار گرفت خیلی از جوایز مهم ادبی سال ۱۳۸۰ را از آن خود کرد: جایزه بهترین رمان سال پکا (۱۳۸۰)، جایزه بهترین رمان بنیاد هوشنگ گلشیری (۱۳۸۰)، کتاب سال جمهوری اسلامی (۱۳۸۱) و لوح تقدیر جایزه ادبی یلدا (۱۳۸۰).
رمان بعدی او «عادت می کنیم» نام دارد که درباره ی زنی به نام آرزو است که ۴۱ سال سن دارد و از همسر خود جدا شده است. داستان زندگی او مهم ترین بخش این کتاب است. در این کتاب، علاوه بر آرزو، مادر او و خواهرش نیز که نماینده سه نسل مختلف هستند، حضور دارند و دغدغه های خودرا بیان می کنند.
تمام آثار زویا پیرزاد به زبان فرانسوی نیز ترجمه شده و جایزه کوریه اینترناسیونال را در سال ۲۰۰۹ کسب کرده است.
این پست بلاگ سان را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین پستهای مرتبط
نظرات کاربران بلاگ سان در مورد این مطلب