برای شادی، برای آبادی:
از مدرسه تا کتابفروشی
به گزارش بلاگ سان، بمناسبت سال جدید تحصیلی
مطلبی درباره ی مدرسه ای در آلمان خواندم: «آموزش شادی» در مدرسه. مطالعه دراین خصوص را دنبال کردم. آیا می توان «آموزش شادی» را قسمتی از آموزش مدرسه ای دانست؟
در روزهایی که هنوز سایه جنگ بطورکامل از سر جامعه کنار نرفته و بعضی خردسالان و خانواده ها با اضطراب، فقدان و تروماهای ناشی از آن دست وپنجه نرم می کنند، سخن گفتن از شادی ممکنست نامتناسب به نظر آید. اما شاید درست در چنین روزهایی باید بیشتر درباره ی آن فکر کرد.
آموزش شادی به مفهوم نادیده گرفتن رنج یا وادار کردن خردسالان به «شاد بودن» نیست؛ بلکه می تواند آموزش مهارت هایی باشد برای مواجهه با رنج، حفظ رابطه با دیگران، شناخت احساسات، بازسازی امید و یافتن معنا.
در رویکرد علمی و مثبت نگر خوش بینی و برخی مهارت های در رابطه با شادکامی را می توان آموزش داد.
در این نگاه، مدرسه نه فقط محل انتقال دانش، که جایی است برای شناخت هیجان ها، خودآگاهی، تاب آوری، روابط سالم، همدلی و یافتن معنا و هدف.
برنامه ای برای «شادکامی در مدرسه» می تواند شناخت شادی و هیجان ها، تفاوت شادی لحظه ای و پایدار، قدردانی، ذهن آگاهی، تمرین های تنفسی و شناخت نقاط قوت فردی را دربرگیرد.
همدلی، شنیدن فعال، ارتباط مثبت، حل تعارض بدون خشونت، هدف گذاری شخصی و نگاه کردن به شکست به منزله مجالی برای یادگیری نیز می توانند قسمتی از این برنامه باشند؛ مؤلفه هایی که در الگوهای «مدارس شاد» دیده می شوند.
مهم آنکه چنین درسی نباید به یک کلاس نظری دیگر تبدیل گردد. باید با زندگی واقعی مدرسه پیوند بخورد: با بازی، کار گروهی، گفت و گو، گردش هیجانی، دفتر سپاسگزاری و انجام کارهای مهربانانه.
داستان، ویدئو و رسانه های تعاملی نیز می توانند به این یادگیری کمک کنند.
حتی لازم نیست درسی مستقل باشد. می توان آنرا با علوم انسانی، هنر و ورزش پیوند داد یا در قالب جلسات کوتاه ۲۰ تا ۳۰ دقیقه ای هفتگی و دوره های فصلی چهار تا پنج هفته ای اجرا کرد.
اما مدرسه به تنهایی کافی نیست. در این بین، کتاب فروشی می تواند قسمتی از این اکوسیستم باشد.
یک سال و نیم پیش در لتونی، با Patrick van Hees، پژوهشگر و نویسنده حوزه شادی، دیدار و درباره ی این موضوع گفت و گو کردم. وی در همایش کتاب فروشان اروپا با عنوان The Happy Bookseller: The Science Behind Bookselling and Happiness درباره ی همین ایده سخن اظهار داشت: کتاب فروش می تواند فقط فروشنده کتاب نباشد؛ می تواند گسترش دهنده شادی باشد و کتاب فروشی می تواند فراتر از یک فضای تجاری، محلی برای ارتباط، کنجکاوی، گفت و گو و ایجاد جامعه باشد.
این نگاه برای من جالب بود؛ چون شاید از همین جا بتوان به نقش شهر کتاب هم فکر کرد.
شهر کتاب می تواند مکمل مدرسه و خانواده باشد؛ نه با افزودن یک کلاس دیگر، بلکه با ساختن فضایی فرهنگی برای خواندن، گفت و گو، بازی، هنر، کشف کردن و با هم بودن.
اگر مدرسه محل آموزش است و خانواده بستر اصلی رشد کودک، شاید فضاهای فرهنگی بتوانند حلقه ای میان این دو باشند.
در شروع سال تحصیلی به طور معمول می پرسیم: چه چیزهایی باید به خردسالان بیاموزیم؟
بیایید امسال این پرسش را مرور کنیم: چه طور آنها را برای شاد زیستن آماده کنیم؟
نه شادی به مفهوم جهل از رنج است؛ و نه امید به مفهوم انکار واقعیت. شادی می تواند توانایی باردیگر ساختن باشد؛ باردیگر ارتباط برقرار کردن، پیدا کردن معنا و، با وجود همه دشواری ها، اجازه دادن به زندگی برای ادامه یافتن.
* مدیرعامل موسسه شهرکتاب
منبع: blogsun.ir
این پست بلاگ سان را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین پستهای مرتبط
نظرات کاربران بلاگ سان در مورد این مطلب